Μια γιορτή στου Αλ-Νουρί

Share it now!

Ο θεατρικός Οργανισμός Κύπρου ανεβάζει από τις 25 Ιανουαρίου κάθε Κυριακή στις 10.30, στην κύρια σκηνή του ΘΟΚ στη Λευκωσία , το αντιρατσιστικό έργο «Μια γιορτή στου Αλ-Νουρί».

Πρόκειται για παιδικό θέατρο που απευθύνεται σε ανθρώπους από έξη ετών μέχρι εκατόν όπως λέει και ο σκηνοθέτης του. Είναι ένα έργο που πραγματεύεται το πολύ επίκαιρο θέμα του ρατσισμού και των προκαταλήψεων απέναντι στο ξένο στοιχείο των μεταναστών και προσφύγων. Είναι ένα θέμα που ξανά και ξανά βρίσκει τις σύγχρονες κοινωνίες απροετοίμαστες και αμήχανες κυρίως όσον αφορά στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Το έργο προσπαθεί να αναδείξει τις αρετές της ανεκτικότητας, της αλληλοκατανόησης και αυθόρμητης ταύτισης που έχουν τα παιδιά μεταξύ τους, πέραν των εγκλωβισμών που επιβάλλονται από την περιχαράκωση σε εθνικότητες και κοινωνικές τάξεις.

Οι φυλετικές διακρίσεις, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός είναι προϊόντα φόβου, έλλειψης παιδείας και ιδεολογικών καθηλώσεων που έρχονται από τα πάνω και όχι αρχέγονες φυσικές τάσεις του ανθρώπου που μπορούν να δικαιολογηθούν. Αυτός είναι ένας διάλογος που έχει αναγκαστικά ξεκινήσει μέσα στην κυπριακή κοινωνία.

Η παράσταση όπως λέει ο σκηνοθέτης Βασίλης Κουκαλάνι από την «Συντεχνία του Γέλιου», «ευελπιστεί να αποτελέσει μια ουσιαστική και διαφωτιστική φωνή που απευθύνεται σε παιδικό κοινό αξιοποιώντας τον κόσμο των παιδιών, που σ’ αυτό το έργο με όρους επίκαιρους και ρεαλιστικούς, μας φοράνε για άλλη μια φορά τα γυαλιά».

Στο έργο, ο κ. Αλ-Νουρί από την Συρία ζει στην Κύπρο γιατί στη χώρα του κινδύνευε. Αποφάσισαν με το γιό του να πάνε διακοπές για ένα Σαββατοκύριακο σε ένα κάμπινγκ. Ο κ. Αλ-Νουρί όμως έτυχε να βάλει τη σκηνή του σε ένα μέρος όπου τα τελευταία δέκα χρόνια στήνει τη σκηνή του ο κ. Παπαδάκης με τα δύο του παιδιά. Όταν το διαπιστώνει αυτό ο κ. Παπαδάκης γίνεται έξω φρενών. Και όταν διαπιστώνει ότι είναι και μετανάστης ξεσπά με τα εξής: «Μετανάστες, ξεφυτρώνουν έτσι από το πουθενά και μου παίρνουνε τη θέση…»

Μέσα από την πλοκή του έργου ξεδιπλώνονται οι προκαταλήψεις και οι διακρίσεις σε βάρος των μεταναστών σε μια πυραμίδα από τον παλιότερο στο νεότερο, από τον μεγαλύτερο στο μικρότερο μέχρι που συνειδητοποιούν ότι ενωμένοι μαζί μπορούν να γλυτώσουν όλοι.

Το έργο ανεβάστηκε για πρώτη φορά το 1973 στη Γερμανία με τον τίτλο «Μια γιορτή στου Παπαδάκη». Τότε οι Γερμανοί ένιωθαν πως απειλούνται από τους Έλληνες, Τούρκους και Ιταλούς μετανάστες.

Σήμερα οι Έλληνες και οι Κύπριοι απ’ την πλευρά τους, αισθάνονται να απειλούνται από τους μετανάστες και έχουνε πάρει τον ρόλο των Γερμανών στο έργο. Στην Ελλάδα παίζεται τα τέσσερα τελευταία χρόνια και ανεβάστηκε θεατρικά από πάρα πολλά λύκεια.

Δυστυχώς το έργο παραμένει ακόμα επίκαιρο και για τούτο τον λόγο παίζεται ξανά και ξανά σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στο Λονδίνο με Πακιστανούς και Τζαμαϊκανούς, στη Γαλλία με Άραβες και Σενεγαλέζους, στην Αυστραλία με Βιετναμέζους και Ινδούς και στο Ισραήλ με Ρώσους και Παλαιστίνιους.

Το φυλετικό μίσος και οι προκαταλήψεις φαίνεται να κερδίζουν έδαφος παντού, παράλληλα όμως φαίνεται πως υπάρχουν άνθρωποι που τα καταπολεμούν πολυμήχανα και με φαντασία. Αυτό μας δίνει δύναμη και ελπίδα να ζήσουμε με αλληλεγγύη με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Το να είμαστε ενωμένοι μας δυναμώνει, απέναντι στο σύστημα που κερδοσκοπεί στις πλάτες μας και μας θέλει διασπασμένους.

Αξίζει να το δείτε. Και μη ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας το πρόγραμμα του που είναι ένα αντιρατσιστικό εγχειρίδιο.

Αγγελική Μιχαήλ