Success story και άλλα παραμύθια του Αναστασιάδη

Share it now!

Κατά τη διάρκεια του δείπνου που έδωσε προς τιμή του Ντράγκι και των άλλων διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών στο προεδρικό όταν έγινε η σύνοδος της ΕΚΤ στη Λευκωσία, ο Αναστασιάδης δήλωσε ότι θα βγούμε στις αγορές πιο νωρίς από ότι υπολογίζαμε ίσως και μέχρι το τέλος του 2015. Αυτή την εικόνα του success story ενίσχυσε και ο Ντράγκι δίνοντας τα εύσημα στη κυβέρνηση για τη πιστή εφαρμογή του μνημονίου ώστε τα αποτελέσματα να είναι καλύτερα απ ότι πολλοί περίμεναν.

Την επόμενη μέρα ο υπουργός οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης δήλωσε με χαρά ότι μπορεί να εξοικονομήσουμε με αυτό τον τρόπο μέχρι και 2 δις που μπορούν να πάνε για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στον ίδιο κορβανά βέβαια πήγαν και τα 750 εκατομμύρια από την έκδοση του κρατικού ομολόγου το περασμένο καλοκαίρι προσθέτοντας άλλα 35 εκατομμύρια σε τόκους κάθε χρόνο στην πλάτη των εργαζομένων (αφού το επιτόκιο γι αυτό το ομόλογο ήταν στο εξαιρετικά ψηλό 4,85%).

Η κυβέρνηση προσπαθεί να κτίσει αυτή την εικόνα επιτυχίας γιατί νιώθει την πίεση από την εκλογική νίκη της αριστεράς στην Ελλάδα και τις διακηρύξεις της κυβέρνησης του Τσίπρα για κατάργηση του μνημονίου και της τρόϊκάς. Αν η ελληνική κυβέρνηση πετύχει έστω και ελάχιστες αλλαγές στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας προς όφελος του ελληνικού λαού, ο Αναστασιάδης όπως και οι ομόλογοι του της Ισπανίας, Πορτογαλλίας και Ιρλανδίας που επαναλαμβάνουν ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος και δεν επιδέχονται αλλαγές, θα βρεθούν εκτεθειμένοι. Πολύ θα ήθελε ο Χάρης Γεωργιάδης στα Γιουρογκρούπ να κρατήσει την ίδια σκληρή στάση με τους Ισπανούς και Πορτογάλλους ομόλογους του αλλά εδώ πρόκειται για την «μητέρα πατρίδα», το «εθνικό κέντρο» και δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απροκάλυπτα ενάντια στις ελληνικές προτάσεις γι αυτό και χρησιμοποίησε εκείνη την περιβόητη δικαιολογία «δεν κατάλαβα τι ζητούσε η Ελλάδα».

Όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν γελοία και να τα παρακολουθούσε ο κόσμος με ένα ειρωνικό μειδίαμα αν δεν ήταν ταυτόχρονα και τόσο τραγικά. Για να κάνει τις εξοικονομήσεις η κυβέρνηση που χρειάζονται για να ανακαιφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες και να μπορούν να «βγουν στις αγορές» έχει οδηγήσει την κοινωνία στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι προσωρινά άνεργοι μετατρέπονται σε μακροχρόνιους άνεργους, οι μισθοί έχουν καθηλωθεί σε επίπεδα φτώχειας ή συνεχίζουν να πέφτουν, οι συντάξεις περικόπτονται. Το περιβόητο ΕΕΕ της κυβέρνησης πέταξε εξω από τους λήπτες της επικουρικής σύνταξης 16 χιλιάδες συνταξιούχους. Τα δημόσια σχολεία είναι υποστελεχωμένα, ενώ οι αντικαταστάτες δουλεύουν πια με καθεστώς ωρομίσθιου. Οι εκποιήσεις έχουν ήδη αρχίσει παρά το ότι η Βουλή τρενάρει τα σχετικά νομοσχέδια.

Το πιο τραγικό όμως το δήλωσε ο Υπουργός Υγείας ο οποίος αναγνώρισε ότι τα δημόσια νοσηλευτήρια βρίσκονται στα όρια τους για κατάρρευση. Οι γιατροί δηλώνουν ότι οι εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς τους οδηγούν σε ένταση και υπερκόπωση ώστε να μην μπορούν να κάνουν αποτελεσματικά τη δουλειά τους και να κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Τα ίδια και οι νοσηλευτές που κατεβαίνουν κάθε τόσο σε απεργίες. Ακόμη και οι καθαρίστριες αναγκάστηκαν να κατέβουν σε απεργία εξαιτίας των ελλείψεων σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή. Και όμως παρ όλα αυτά η κυβέρνηση έρχεται να κόψει άλλα 50 εκατομμύρια στον Προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας.

Αυτό είναι το τίμημα για να εξασφαλίσει η κυβέρνηση και οι τραπεζίτες την έξοδο τους στις «αγορές». Μήπως όμως αυτό θα σήμαινε τελικά μείωση της ανεργίας, επαναφορά των μισθών και των συντάξεων στα προηγούμενα επίπεδα, επενδύσεις στην δημόσια Υγεία και Παιδεία ή περισσότερα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, ώστε να αξίζει να γίνουν σήμερα κάποιες θυσίες. Όχι φυσικά. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να ολοκληρωθεί «το επιτυχημένο πλάνο» του Αναστασιάδη και της τρόϊκας. Η Ιρλανδία που βγήκε από το μνημόνιο και παίζει πια στις «αγορές» τι εξασφάλισε; Μείωση του δημόσιου χρέους, αύξηση των μισθών και των συντάξεων, μείωση της ανεργίας, αύξηση των κοινωνικών δαπανών; Τιποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Το μνημόνιο τέλειωσε για τους τραπεζίτες αλλά οι συνέπειες του έμειναν για τους εργαζόμενους και θα είναι εκεί για πολλά χρόνια αν δεν υπάρξουν αγώνες για να κερδιθούν ξανά όσα χάθηκαν με τα μνημόνια.

Αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Αγώνες για να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας και όχι ανοχή και υπομονή να περάσουν τα δύσκολα όπως μας λένε. Αγώνες για να υπερασπιστούμε τα εργατικά κεκτημένα που καλύπτουν τις ανάγκες των απλών ανθρώπων και των ευάλωτων ομάδων της κοινωνίας. Ας μην μας λένε ότι τάχα στοχεύουν στην κατάργηση των προνομίων και των κεκτημένων των προνομιούχων της κοινωνίας, των τραπεζιτών, των πολιτικών, των κεφαλαιοκρατών, των διευθυντών και των ανώτατων κρατικών υπαλλήλων, της αστυνομίας και του στρατού που είναι κομμάτι του κατεστημένου, ή της εκκλησίας, Αυτά δεν τα ακουμπούν με τίποτα. Ποιος πίεσε τους 22 μεγαλοκαρχαρίες με τα 6,4 δις μη εξυπηρετούμενα δάνεια για να πληρώσουν ή τους απείλησε να τους πάρει τα σπίτια τους; Ποιος κυνήγησε τους 127 μεγάλους φοροφυγάδες που χρωστούν 165 εκατομμύρια στο τμήμα εσωτερικών προσόδων; Κανένας. Οι δυο τρεις μικροί που πλήρωσαν όπως ο Βέργας, είναι γιατί οι οχετοί από τις βρωμοδουλιές τους ξεχείλισαν στους δρόμους και έγινε ολοφάνερη η απληστία και ο φαταουλισμός τους.

Η μόνη μας ελπίδα είναι ένα κίνημα κοινωνικής αντίστασης που να μην φοβάται να έλθει σε ρήξη με το Ευρώ και την Ε,Ε, που να υπερασπίζεται με συνέπεια τα συμφέροντα των εργαζομένων. Περισσότερα για ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση δέστε στη σελίδα για τις εξελίξεις στην Ελλάδα.